De video toont een jonge man die bokst in wat de garage van het ouderlijk huis lijkt te zijn, terwijl de kunstenaar achter de camera – de zus van de bokser – eigenlijk opnamen probeert te maken voor een ander doel. Afgeleid door het geluid van leren bokshandschoenen die steeds weer inslaan, volgt de camera de bron van het geluid, totdat die in het midden van de ruimte haar broer vindt: met een fris geschoren kapsel, een wit hemd, een zilveren ketting, geel Jordan-short en zwart-rode leren Jordan-sneakers. Hij beweegt van links naar rechts, voert het tempo op en slaakt bij iedere stoot een kreet. Een familiefilm.
Balancerend tussen discipline en obsessie, veerkracht en kwetsbaarheid, reflecteert het werk op de zich herhalende arbeid waarmee lichamen worden gevormd en identiteiten steeds opnieuw worden geoefend en bevestigd. De bokser is minder een individu dan de belichaming van een voortdurende cyclus, gevangen tussen zelfverbetering, uithoudingsvermogen en beklemming.
Het beruchte moment waarop Khabib Nurmagomedov na zijn overwinning op Conor McGregor uit de octagon sprong, raakt verweven met persoonlijke reflecties en vormen een psychologisch verhaal dat parallel loopt aan de fysieke handeling van het trainen. Samen laten beeld en tekst zien dat boksen niet enkel een sport is, maar ook een ruimte waarin herinnering, performance en identiteit voortdurend opnieuw worden bevraagd en vormgegeven