The Seamless Real toont een werkelijkheid waarin ongebreidelde kracht en discipline elkaar op paradoxale wijze versterken, samengebald onder gladde, glanzende en blakende oppervlakten. Balancerend tussen observatie en uitvergrote representatie legt Julika Rudelius de fascinaties en wijzen van zelfbeheersing bloot die deze wereld structureren. Lichamen – menselijke, dierlijke en machinale – worden er opgevoerd als instrumenten en texturen van macht en intimidatie. Ze verschijnen als projecten die voortdurend en op bijna rituele wijze worden onderhouden om kracht te kunnen produceren: getraind, opgepoetst, gevormd en in volle potentie getoond, maar tegelijkertijd strak beteugeld en gecultiveerd door levensovertuigingen, routines en gedragscodes.
In het in opdracht van ROZENSTRAAT- a rose is a rose is a rose en Weserburg Museum für moderne Kunstgemaakte Double Surface (2024–2026) worden milieus belicht die geworteld zijn in ‘mannelijke’ fascinaties en levensstijlen. Een onberispelijk heldere, bijna paradijselijke landschap en nachtelijke, binnenruimten dienen als decor voor lichamen en voertuigen die een ogenschijnlijk onaantastbare perfectie uitstralen. De overpeinzingen en toelichtingen die de scenes begeleiden, bewegen zich tussen het groteske en het simplistische, maar krijgen af en toe ook een onverwachte filosofische lading. Gevoelige reflecties worden zo afgewisseld met oppervlakkig (machts)vertoon en het rauwe geweld van scheurende motoren. In dit spanningsveld tussen ernst en banaliteit wordt zichtbaar hoe identiteit, controle en betekenis worden geconstrueerd. De extreme beheersing van het lichaam, maar ook van auto’s en motoren, lijkt daarbij hand in hand te gaan met een poging om toenemende dreiging en chaos te bezweren.
Liaison (2013) volgt enkele koppels met een links-intellectuele achtergrond die tijdens het maken van de film voor het eerst wapens in handen krijgen. In close-ups van lichamen, blikken en aanrakingen ontvouwt zich een dynamiek waarin de verleiding van wapens als machtsmiddel voelbaar wordt. Het is opvallend hoe moeiteloos poses en gebaren met pistolen worden aangenomen, alsof ze hen al vertrouwd zijn. Tegelijkertijd wordt duidelijk dat de aantrekkingskracht van macht sociale klasse en gender overstijgt.
Een prominente foto- en tekeningeninstallatie The Seamless Real (2026) scheidt de twee videokunstwerken, waardoor de ruimte ingrijpend is veranderd. Hoewel Rudelius al jarenlang tekent en fotografeert, is dit de eerste keer dat dit werk in een institutionele context naast haar videowerk wordt getoond. Ze verbeelden onderbuikgevoelens die zich niet laten vangen in fotografie en film en vormen een eerste aanzet tot beeldvorming binnen Rudelius’ praktijk. De tekeningen functioneren daarbij als een tussenvorm: een intermediair beeld tussen gevoel en foto. De installatie schept een beeldwereld die niet alleen draait om uitgesproken patriarchale uitingen van potentie, maar ook om devotie, onschuld, kwetsbaarheid en onderliggende verlangens die daarin verscholen liggen.
In de tentoonstelling wordt macht echter zelden losgelaten. Aangedreven door ver reikende idealen hoopt het zich onderhuids op en wordt het tot een bijna onheilspellend uiterste doorgevoerd.
Support
