Hoe rouwen we om geweld dat nog steeds plaatsvindt? En hoe herdenken we het, terwijl het nog niet voorbij is? Hoe zorgen over de wereld verspreide gemeenschappen ervoor dat kennis van hun voorouders blijft bestaan, terwijl ze zich samen inzetten voor gerechtigheid?
Eglė Budvytytė brengt gemeenschappen samen die zich bezighouden met zorg rond de dood, en onderzoekt hoe mensen deel kunnen worden van aarde en lucht. Eliana Otta werkt met niet-menselijke soorten in het Peruaanse Amazonegebied en verbeeldt geluiden die blijven bestaan nadat inheemse landverdedigers zijn vermoord. Christian Nyampeta en Kivu Ruhorahoza brengen een poëtisch eerbetoon aan de levenden en de doden, en denken na over verbondenheid die mensenlevens overstijgt. Nikolay Karabinovych presenteert As I’m going to bed, I think of Kinkerstraat, een soundwalk die bezoekers via hun smartphone en koptelefoon ervaren en die de Oekraïense stad Odessa laat zien als een ‘spookachtige geografie’.
De tentoonstelling is onderdeel van Melted for Love, een drieluik van tentoonstellingen op verschillende locaties in Amsterdam. Bezoekers kunnen per locatie een los ticket kopen of een combinatieticket dat toegang geeft tot alle drie de locaties: W139, Arti et Amicitiae en ROZENSTRAAT. De tickets hebben geen vaste datum en zijn geldig tijdens de reguliere openingstijden, met uitzondering van performance-evenementen.
Alle tentoonstellingsruimtes zijn geopend van woensdag tot en met zondag van 12:00 tot 20:00 uur. Daarnaast is de tentoonstelling ook open op maandag 2 maart, van 12:00 tot 17:00 uur.
Op de openingsavond, zondag 8 februari, is de galerie langer open.
Kijk voor meer informatie bij Openingen en Rondleidingen. Tijdens de Biënnale vinden er ook Artist Talks, concerten, performances en andere activiteiten plaats.
beeld: Christian Nyampeta
Over de kunstenaar
Eglė Budvytytė werkt op het snijvlak van beeldende en performatieve kunst. Zij benadert beweging en gebaar als technologieën om normen rond gender, sociale rollen en de narratieven die de publieke ruimte vormgeven te ondermijnen. Haar praktijk, die zich uitstrekt over zang, poëzie, video en performance, onderzoekt de overtuigingskracht van collectiviteit, kwetsbaarheid en poreuze relaties tussen lichamen, publieken en omgevingen.
Het werk van Budvytytė werd onder meer getoond op de59e Biënnale van Venetië, bijFrac Île-de-France, hetNam June Paik Art Center, Vleeshal, Canal Projects,The Renaissance Society, het Stedelijk Museum,De Appelen de19e Biënnale van Sydney. Zij was residentbij Le Pavillon, Palais de Tokyo, en bijWiels Contemporary Art Centre. Dit jaar zal zij Litouwen vertegenwoordigen op de 60e Biënnale van Venetië.
Eliana Otta onderzoekt collectieve rouw als een dekoloniale en regeneratieve praktijk. Via een proces dat zij zelf omschrijft als ‘het bevruchten van rouw’ onderzoekt zij hoe gedeeld verdriet hiërarchische binaire tegenstellingen kan ontmantelen, zoals de oppositie tussen leven en dood. Door ruimte te openen voor intimiteit, vertrouwen en nieuwsgierigheid, verweeft haar praktijk vaak pedagogische, curatoriële en redactionele benaderingen.
Otta behaalde een master in Cultural Studies en voltooide een doctoraat aan de Akademie der bildenden Künste in Wenen. Zij is medeoprichter van het kunstenaarscollectief Bisagra in Lima en van de ecofeministische groep Mouries in Athene, en maakte deel uit van het curatoriële team voor de vaste tentoonstelling van Lugar de la Memoria, la Tolerancia y la Inclusión Social in Lima. Daarnaast was zij artist-in-residence bij onder meer Gapado AiR, Capacete en de Sommerakademie im Zentrum Paul Klee.
Christian Nyampeta is kunstenaar en filmmaker. Daarnaast organiseert hij tentoonstellingen, filmvertoningen, bijeenkomsten en publicaties die bedoeld zijn als plekken voor gezamenlijk voelen, samen nadenken en gezamenlijk handelen. Een belangrijk uitgangspunt in zijn werk is de vraag – én het geloof – in ‘hoe we samen kunnen leven’, een idee dat hij ontleent aan de Franse denker Roland Barthes.
In zijn films kiest Nyampeta voor een poëtische en relationele benadering. Hij ziet bewegend beeld als een middel om samen te leren en elkaar te ontmoeten. Zijn video-installatie When Rain Clouds Gather werd in 2024 in opdracht gemaakt door Fondazione In Between Art Film voor de Biënnale van Venetië. De film volgt drie bevriende kunstenaars die met elkaar in gesprek gaan over kunst, activisme en het dagelijks leven.
Andere werken van zijn hand zijn Sometimes It Was Beautiful (2018), over koloniale beelden en herinnering, en The Landing Between Us (2020), een filmische collage van tekeningen, foto’s en geluidsfragmenten. Van 2022 tot en met 2024 was Nyampeta de initiatiefnemer van Boda Boda Lounge, een trans-Afrikaans film- en videokunstfestival. Zijn werk was te zien op onder meer de Shanghai Biënnale, de Carnegie International, Manifesta 14 en de Istanboel Biënnale. In 2019 ontving hij de Europese Unie-prijs tijdens de Bamako Encounters. In New York begeleidt Nyampeta het African Film Institute bij e-flux. Daarnaast is hij bestuurslid van Storefront for Art and Architecture, Blank Forms en November Magazine.
Kivu Ruhorahoza is een filmmaker, scenarioschrijver en producent die is uitgegroeid tot een uitgesproken stem binnen de hedendaagse Afrikaanse cinema. Zijn speelfilmdebuut Grey Matter (2011) – waarin maatschappelijke breuken en trauma’s in Rwanda worden onderzocht – ging in première op het Tribeca Film Festival. Daar ontving de film een Speciale Juryvermelding voor Beste Opkomende Filmmaker en won hij de prijs voor Beste Acteur. Later volgden verdere onderscheidingen, waaronder Beste Regisseur en de SIGNIS Award op het Córdoba African Film Festival, de Juryprijs op het Khouribga African Film Festival en de Grote Prijs op het Festival du Film Français de Tübingen.
Andere markante werken zijn Things of the Aimless Wanderer (2015), dat in première ging op Sundance en de gespannen dynamiek tussen ‘locals’ en westerlingen in Oost-Afrika bevraagt, en Father’s Day (2022), dat werd vertoond in de Encounters-sectie van het Internationaal Filmfestival van Berlijn en drie verhaallijnen verweeft rond vaderschap, rouw en de intieme gevolgen van historisch geweld.
Het werk van Ruhorahoza werd internationaal gepresenteerd, onder meer bij Tate Modern, het Institute of Contemporary Arts (ICA) en het Museum of Modern Art (MoMA). Zijn korte films ontvingen diverse onderscheidingen, waaronder de City of Venice Prize op het Milan African, Asian and Latin American Film Festival, de prijs voor Beste Afrikaanse Korte Film en prijzen op het Montréal Vues d’Afrique Festival.
Nikolay Karabinovych werkt met video-installatie, performance, geluid en sculptuur. Zijn praktijk richt zich op gelaagde sociale geschiedenissen – met name die gevormd zijn door de culturele en politieke landschappen van Oost-Europa – verweven met persoonlijke familieverhalen. Door vragen te stellen over identiteit, verbondenheid en uitsluiting wendt hij zich vaak tot muziek, waarbij hij teruggrijpt op epochale liederen, genres en figuren vanwege hun vermogen om het verleden te breken en te herlezen vanuit het perspectief van het heden.
Karabinovych was assistent-curator van de 5e Odesa Biënnale. Hij ontving de eerste prijs van de PinchukArtCentre Prize in 2022, 2020 en 2018. Zijn werk werd op grote schaal tentoongesteld in instellingen waaronder HKW, het Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen, Museum de Fundatie, MAXXI, het Albertinum, de Staatliche Kunstsammlungen Dresden, het Belgisch Joods Museum, Bozar, W139 en Zamek Ujazdowski, onder andere. Daarnaast nam hij deel aan Steirischer Herbst 2024, de Kaunas Biënnale 2023, de Kyiv Biënnale 2023 en 2021, Survival Kit 2023, en aan de parallelprogramma’s van de Biënnale van Venetië in 2024 en 2022.
