Op zondag 12 april, van 16.00 tot 18.00 uur, organiseert ROZENSTRAAT een vertoning van twee recente films van Rumiko Hagiwara en Zachary Formwalt, gevolgd door een Q&A met de kunstenaars en Deniz Buga.
Dit is een Engelstalig evenement.
Beide films laten op verschillende manieren zien hoe moeilijk en absurd het is om als individu grip te krijgen op de grote, complexe krachten die onze wereld beïnvloeden. De films beschouwen de smartphone als een cruciaal technisch object waardoor het individu wordt gesynchroniseerd en uiteindelijk gemetaboliseerd. Terwijl dit apparaat onze plaats binnen deze hedendaagse processen concreet weergeeft, richten de films zich op vroegere, historische mechanismen. In Hagiwara’s View of Dejima is het de Japanse opvouwbare waaier, en de circulatie ervan als een genderbepalend en racialiserend scherm in negentiende-eeuwse schilderijen uit het Westen, die dient als historisch prototype van de productie en het gebruik van de smartphone. In Formwalts Scenes from a film called “capture” is het de myrograaf van Étienne-Jules Marey – een instrument dat in de negentiende eeuw werd ontwikkeld om de reactie van spieren op elektrische schokken te meten – die model staat voor de extractie van energie en aandacht die ten grondslag ligt aan hedendaagse technische objecten.
View of Dejima (2025, 20”)
Een Japanse vrouw staat voor het 19e-eeuwse kamerscherm ‘Uitzicht op Dejima in de baai van Nagasaki’ in het Nationaal Etnologisch Museum in Leiden. Ze is gefascineerd door de afbeelding van Dejima – de handelspost van de Nederlandse Oost-Indische Compagnie en meer dan twee eeuwen lang de enige toegangspoort van Japan tot het Westen – die de vorm heeft van een waaier. Wat als die ‘poort’ naar het Westen gesloten was gebleven? Hoe zouden de Japanse cultuur en economie zich dan hebben ontwikkeld, en wat zou dat betekenen voor haar, een Japanse vrouw die in Nederland woont?
Scenes from a film called “capture” (2025, 23”)
Van links naar rechts vaart een schip vol afval over het scherm. Van onder naar boven verzamelen zich golven – sporen, mogelijk van een verspild lichaam. In de haven van Amsterdam staat een schip in brand terwijl vingers op het scherm tikken: “Het ruikt naar verbrande toast.”
“Aan de andere kant,” leest iemand in een pas vertaalde klassieker, “verstoort het de stofwisseling die plaatsvindt tussen mensen en de aarde,” en vraagt zich af wat “het” is — en hoe ze het zouden kunnen zien. Scenes from a film called “capture” beweegt zich door industriële havens, 19e-eeuwse fysiologische experimenten en digitale interfaces, op zoek naar plekken waar beweging en metabolisme vormen zijn geworden waardoor leven en arbeid worden geabstraheerd tot data en waarde.
Beeld: Zachary Formwalt, Scenes from a film called “capture” (2025). Film still.