In Face to Face (1978) van Christiaan Bastiaans ligt een man in een natuurlijke omgeving terwijl hij zich langzaam met lagen klei bedekt. Geleidelijk versmelt zijn lichaam met het landschap – de kleur van de klei nagenoeg gelijk aan die van de bladeren om hem heen. Een spiegeltje dat zijn mond bedekt, weerkaatst de omgeving en biedt een glimp van de wereld die hem zowel verbergt als absorbeert. Zijn handeling is bescheiden, bijna nederig, maar ontvouwt zich als een stille en diepgaande transformatie. Menselijke figuur en omgeving zijn niet meer van elkaar te onderscheiden en vormen een beeld van vergankelijkheid dat evenzeer aan de dood als aan continuïteit doet denken. De spiegel suggereert hier een paradoxale wending. Zelfs terwijl het lichaam verdwijnt, wordt de wereld weerspiegeld, alsof het leven blijft voortbestaan in wat zichtbaar én onzichtbaar is. De man wist zichzelf uit totdat hij niet langer een subject is dat de natuur bewoont, maar een oppervlakte dat haar beeld reflecteert. Zo verkent het werk onderlinge verbondenheid en de mogelijkheid om één te worden met de natuurlijke wereld.
Rosebud #17 wordt gepresenteerd naast de tentoonstelling Melted for Love, waarin rouw, herinnering, voorouderlijke kennis en onze relatie tot de natuur naar voren komen als centrale thema’s.