Als onderdeel van de solotentoonstelling van Mikołaj Sobczak presenteren we een serie video’s die in dialoog staan met zijn werk, waaronder een gezamenlijke video van de kunstenaar met Colette Lumière. Deze video legt de laatste avond vast die de twee kunstenaars samen doorbrachten tijdens hun residentie bij Art Explora in Parijs in 2024.
Colette Lumière is een baanbrekende kunstenares wiens veelzijdige oeuvre sinds de vroege jaren 1970 bestaat uit straatkunst, installaties, performance, mixed media, geënsceneerde fotografie en schilderkunst. Als een belangrijke figuur in de New Yorkse kunstscene, heeft haar werk vele generaties kunstenaars en muzikanten geïnspireerd, waaronder Cindy Sherman en Madonna. Colette staat bekend om haar onmiskenbare vermogen om tussen publieke en private ruimtes te schakelen. Haar werk daagt genderrollen uit en omarmt onbeschaamd erotiek en vrouwelijkheid.
Gedurende haar carrière heeft ze onder verschillende persona’s gewerkt—zoals Justine, Mata Hari en de Gravin Reichenbach—en heeft ze onderwerpen als identiteit, het lichaam en representatie onderzocht. Haar beroemde, zachte stoffeninstallaties, waarin ze vaak slapend optrad in ingewikkelde kostuums (zoals bij de beruchte enscenering van haar eigen dood in het Whitney Museum), blijven een grote inspiratiebron. Colette beschrijft haar benadering als “post-conceptueel”, waarbij ze lichaam, geest en ziel als één geheel ziet en emotionele en zintuiglijke ervaringen boven intellectuele abstractie plaatst.
Naast de gezamenlijke video presenteren we ook een van Colette Lumière’s iconische werken: Justine and the Boys: Notes on Baroque Living, A Historical Hysterical Tape or Too Much is Not Enough. Deze video uit 1979 is een provocerende en speelse verkenning van macht, seksualiteit en de genderdynamiek binnen de kunstwereld. De video, die als een impulsieve reactie op haar dreigende huisuitzetting werd gemaakt, toont een jonge Colette, naakt in een bubbelbad, in gesprek met haar toenmalige vriend Jeff Koons, die op dat moment naast zijn kunstenaarschap ook op Wall Street werkte. Terwijl ze wachten op “de jongens”, vertrekt Jeff uiteindelijk naar zijn kantoor.”Wat volgt, is een chaotische samenkomst van mannelijke kunstenaars, die doet denken aan een harem, onder leiding van Colette’s toenmalige levende persona, Justine.”
In de cast bevindt zich Richard Prince, die de “man” speelt die thuiskomt en zijn vrouw aantreft, die andere mannelijke kunstenaars uit de “downtown scene” aan het entertainen is. Later verschijnt ook de overleden criticus en auteur Alan Jones als zichzelf, die een tv-uitzending van CBS News herhaalt die de avond ervoor word uitgezonden — en een rondleiding door de huizen van rijke huisvrouwen, dat wordt gepresenteerd door Barbara Guggenheim.
De video legt de vermarkting van zowel de kunst als de kunstenaar bloot. Door overdreven performances, luide discomuziek en fragmentarische dialogen gebruikt Colette (toen nog Justine, de frontvrouw van de Colette is Dead Company en leadzangeres van de Victorian Punks) humor om de scheuren in de kunstmarkt aan te wijzen. Justine and the Boys is zowel een document van haar legendarische leefomgeving als een snapshot van een specifiek moment in de kunstgeschiedenis. Tegenwoordig wordt de video ook gezien als een krachtig feministisch statement: een vrouwelijke kunstster die het aandurfde haar eigen harem te creëren.